Χρώματος κυανού


Μνήμη Γιώργου Σεφέρη

[δέσαμε τὴν καρδιά μας καὶ μεγαλώσαμε]

Ήταν ψιλόβροχο
ερωτική σκηνή σε δύο πράξεις

Μεταξύ ανθρώπων κραταιές
υποψίες
απρόσμενες συναντήσεις
χωρίς περιεχόμενο ―
απόγνωση χρώματος κυανού
βρέφος που χάνει τις αισθήσεις του
μετά τον τοκετό

Ούτε αγάπη ούτε κατάκτηση ―
Χειρολαβή η παρουσία σου
σε απότομο φρενάρισμα
κι ο λόγος
δρόμος δύσκολος
δεν είναι ν’ αστειεύεται κανείς

Πόσοι και πόσοι πληθαίνουν γύρω
και πως ν’ αντέξεις τόση ανοησία


Χωρίς ταυτότητα


A Poet is the most unpoetical of any thing in existence; because he has no Identity - he is continually in for - and filling some other Body - The Sun, the Moon, the Sea and Men and Women who are creatures of impulse are poetical and have about them an unchangeable attribute - the poet has none; no identity - he is certainly the most unpoetical of all God's Creatures.

***

Ο ποιητής είναι το λιγότερο ποιητικό πλάσμα που υπάρχει, γιατί δεν έχει ταυτότητα. Είναι διαρκώς στα πρόθυρα ή στη διαδικασία να γεμίζει ένα άλλο κορμί. Ο ήλιος, το φεγγάρι, η θάλασσα, οι άντρες και οι γυναίκες, πλάσματα προικισμένα με ενόρμηση, είναι ποιητικά και έχουν στην κατοχή τους κάποιο μόνιμο χαρακτηριστικό. Ο ποιητής δεν έχει: είναι χωρίς ταυτότητα· είναι σίγουρα το λιγότερο ποιητικό από όλα τα δημιουργήματα του Θεού.

[John Keats, απόσπασμα επιστολής
στον Richard Woodhouse, 27 Οκτωβρίου 1818]

Οδός Δελφών

Μα δεν ήταν ύπνος αυτός. Ήταν μια κακή νάρκη, ένα λάφιασμα.
Μ. Καραγάτσης, Η μεγάλη χίμαιρα

Νέφη βαριά –
Βρέχει μια μπόρα σύντομη
Τη μέρα κλείνεται η ζωή σε τέσσερις τοίχους
κι η μοναξιά θυμίζει φθινόπωρο
γενέθλιος εποχή των Ελλήνων

Βγαίνω
μήπως χωρέσω κάπου αλλού –
Μέσα μου το απροσδιόριστο
μιας άλογης πίστης

Θυμάμαι τον ήλιο να δύει
πίσω απ’ τις φυλλωσιές
ή λίγο αργότερα βόλτα με δανεικό ποδήλατο
στους δρόμους

[ίσως καρδιά σημαίνει απώλεια
σημαίνει και απουσία]

Νυχτερινές Απουσίες #28

Τί δουλειά έχω εγώ με ωραίους χειμώνες;
Φρ. Νίτσε

Το ένα βουνό εφάπτεται στο άλλο. Ο ήλιος μου ζεσταίνει την πλάτη. Βότσαλα αναστατώνουν το τρυφερό των πελμάτων μου. Ορισμένοι πόνοι δεν είναι παρά αφορμή να δεις απ’ την επιφάνεια στο μέσα. Όταν εξορμείς στο Αιγαίο δεν γνωρίζεις άλλον τρόπο παρά εκείνον του εξαγνισμού. 

Κρινόμαστε από όσα ζήσαμε κι είναι σαν ποτέ μην τα ’χουμε ζήσει. Και πως θα μπορούσε να ’ναι για πάντα καλοκαίρι όταν βιάζεται κανείς ν’ αποκαλύψει τα σχέδιά του. Ή συχνά δεν υπάρχει άλλος τρόπος από την εγκατάλειψη.


[Δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό ΘΡΑΚΑ]

Έτσι μου στάθηκε ο Όλυμπος


στον Νικ. Βρεττάκο

Έτσι μου στάθηκε ο Όλυμπος
και είχα κωνοφόρα για στέγη
άσφαλτο χυμένη
κάτω απ’ το πέλμα
και από ψηλά βασιλικά γεράκια
άγρια έντομα
μιας γης με σάρκα κι αίμα

Παγανισμός το σώμα
φεγγάρι έτοιμο να πάρει θέση –
Τίποτα δεν είναι για φόβο
μόνο η σιωπή σαν μάνα
που περιμένει ανώφελα
τον γιο της

Θα επιστρέψουμε κάποτε
και θα ’ναι οριστικό

[εικόνα: François Frédéric Boissonnas, 1913]